Pozostając w klimacie roku 1979 przenosimy się z Brazylii do Europy na niemiecki tor Hockenheimring. Jego położenie wśród lasów oraz niepowtarzalna sekcja stadionowa wypełniona entuzjastycznymi kibicami zapewnia wyjątkową atmosferę zawodów.

Formuła 1 gości na tym torze od początku lat siedemdziesiątych, w dużej mierze za sprawą dużej ilości

wypadków, które wydarzyły się na innym niemieckim obiekcie wyścigowym - Nurburgringu. Hockenheimring
uważano za bezpieczniejszy, ale mimo to doszło tu do groźnych wypadków.

Pewna część kierowców nie lubi tego toru: długie proste przecięte szykanami, a przed metą seryjne zawijasy.
Ponadto jezdnia jest dość wąska, a mocne atakowanie krawężników z reguły nie popłaca: wysokie tarki przy
głębokim najechaniu mogą spowodować niekontrolowany poślizg. Zwolenników bardzo wysokich prędkości ten
tor powinien z kolei zadowolić: można tu spokojnie pokonać granicę 350 kilometrów na godzinę.

Prosta startu mety jest krótka, a kończy ją szybki zakręt Nord. Pokonując go rozpędzamy bolid do jak
największej prędkości, myśląc już o czekającej na nas szykanie nazwanej imieniem Jima Clarka. Jest to
sekwencja prawo-lewo-prawo, pokonywana z prędkością ponad 200km/h. Bardzo istotna jest tu płynna jazda
oraz unikanie krawężników. Kolejne kilkanaście sekund jazdy z gazem w podłodze, a następnie wybitnie
szybki i równie groźny zakręt Ost, pokonywany przy około 300km/h. Jest to prawy wiraż, otwierający się przy
końcu. Pomocą dla kierowcy jest nachylenie tego zakrętu do wewnątrz. Znów prosta, a za nią druga szykana,
tym razem lewo-prawo-lewo; w późniejszym czasie została nazwana na cześć Ayrtona Senny. Prędkość, z jaką
się ją pokonuje jest zbliżona do szykany Clark. Zbliżamy się do częsci stadionowej, zaczynającej się od zakrętu
Agip: prawy łuk, prędkość ponad 200km/h, a za chwilę lewy nawrót Sachs, pierwszy moment kiedy używa się
niskiego biegu. Dalej mamy krótki lewy łuk i dwa prawe zakręty, po których wracamy na prostą start/meta.

Sytuacja ligowa:
Trzy wyścigi do końca sezonu a aktualny lider - Dominik Ulman zbudował prawie 100 punktową przewagę nad
awansującym po ostatnim wyścigu na drugą pozycję Pitem. Wygląda na to, że pozycja Dominika jest praktycznie
niezagrożona. Ciekawie natomiast wygląda walka o pozostałe pozycje na pudle. Kolejnych czterech
zawodników - Pita, czesia1716, Michała Dąbrowskiego i Pawła_F dzieli ledwo... 6 punktów! Jag i
basztardo też nie są daleko, po różnicę 15 punktów można dość łatwo odrobić w jednym wyścigu. Końcówka
sezonu Senna Cup wygląda bardzo ciekawie. Zobaczymy jakie rozwiązanie przyniesie ten super szybki tor, na
którym jeden drobny błąd może spowodować stratę 50-ciu punktów.