SC San Marino 2008 -  Tak niedawno skończył się sezon 2008, a już nastał czas pierwszego wyścigu o puchar Ayrtona Senny. Odbędzie się on na torze Imola w wersji z roku 1994.

      Nowy mod, nowe zasady punktacji. Po tym wyścigu dowiemy się kto dobrze poznał bolid BMW F1.08. Wystarczająco dobrze, by liczyc się w walce o czołowe lokaty. Czy mistrz z 2008 roku Marcin Mach nadal będzie dominował? Te i inne wątpliwości rozwieją pierwsze Wyścigi SC 2008, które odbędą się na Autodromo Enzo e Dino Ferrari.

       Tereny wokół Imoli są siedzibą kilku producentów sportowych samochodów - Ferrari, Lamborghini i Maserati. Po II wojnie światowej miasto zapoczątkowało program mający rozruszać miejscową gospodarkę. Czterech lokalnych entuzjastów zaproponowało budowę toru, który miał łączyć istniejące drogi publiczne i umożliwiać lokalnym producentom testowanie swoich samochodów. Budowa rozpoczęła się w marcu 1950 r. Pierwszy przejazd testowy odbył się dwa lata później gdy Enzo Ferrari wysłał na tor samochód.
       W kwietniu 1953 r. miał tam miejsce pierwszy wyścig motocyklowy, a rok później - w czerwcu - pierwszy wyścig samochodowy. Pierwszy wyścig z udziałem samochodów Formuły 1 odbył się w kwietniu 1963, lecz nie był on zaliczony do mistrzostw. Wygrał wtedy Jim Clark w samochodzie Lotus. Następny tego typu impreza miała miejsce w 1979, a zwyciężył wtedy Niki Lauda dla stajni Brabham-Alfa Romeo.
       Podczas wyścigu w sezonie 1994 zdarzyły się trzy poważne wypadki. Podczas piątkowych treningów Rubens Barrichello wylądował na bandzie, zwalniając z 290 km/h do 0 km/h w zastraszającym tempie. Przez kilka minut był nieprzytomny. Podczas kwalifikacji zginął Roland Ratzenberger, a w wyścigu trzykrotny mistrz świata Ayrton Senna . Wydarzenia te spowodowały, że zakręt Tamburello został zmieniony w szykanę. Bez zmian nie obeszły się inne tory, a także cały sport, który od tej pory nieustannie dąży do zwiększania bezpieczeństwa.

       Okrążenie Tego toru tak naprawdę zaczyna się już podczas dohamowania do szykany przed prostą s/m, ponieważ dobre wyjście z niej daje dobrą prędkość na bardzo długim dojeździe do pierwszego hamowania. To hamowanie jest przed zakrętem Tosa. Ale zacznijmy od początku, jedziemy prostą startową z gazem w podłodze. Przejeżdżamy przez pierwszy zakręt Tamburello na 7 biegu, tutaj podwozie bardzo dobija do nawierzchni. Następnie szybko przejeżdżamy przez T2 - Villeneuve, po czym od razu hamujemy do 100 km/h na 2 biegu. Jedziemy lekko pod górę, następnie szybki łuk w prawo i w dół i hamowanie do 3 biegu przed lewym zakrętem Piratella. Następnie lekki łuk w dół i ok 70 m przed szykaną hamujemy do 2 biegu, przejazd przez szykane i bardzo trudny dwójkowy, podwójny zakręt Aque Minerale. Kawałek prostej, dochodzimy do 6 biegu i ok. 50 m przed szykaną Variante Alta hamujemy do dwójki. Następnie szybka jazda łukami lewo, prawo w dół do 2 zakrętów Rivazza. Do pierwszego lepiej zahamować odrobinę za wcześnie niż za późno, ponieważ gdy się spóźni hamowanie, wpada się w dużą podsterowność, a jeśli na wyjściu za bardzo dociśnie się gaz, to wpadamy w nadsterowność, więc trzeba być bardzo ostrożnym w tej części toru. Po wyjściu z Rivazza rozpędzamy się do 5 biegu przed szykaną Variante Bassa, tu trzeba hamować wcześniej niż by się chciało to zrobić. Przejeżdżamy tą sekwencję na 4 biegu, następnie troszkę przyspieszamy i hamujemy do 2 biegu na ostatniej szykanie. Wyjeżdżamy na prostą s/m. Koniec okrążenia  .

Oto wypowiedzi kierowców na temat toru, oraz przygotowania do wyścigu:

 

       Imola - szybki techniczny tor z bardzo długim dystansem pokonywanym na ostatnim biegu, na pełnej mocy. W pierwszym miejscu fragment idealnie stworzony do wyprzedzania, z ponad 300 km/h hamujemy do około 100 km/h. Ważne jest dobranie odpowiedniego łuku, aby nie wytracić prędko ci, potrzebnej na wyjściu. Następnie szybki łuk wyłaniający się po wyjściu zza lekkiego wzniesienia - dla mnie najtrudniejsza część toru, gdyż łatwo można stracić idealną linię jazdy, a ważne jest szybkie wejście w łuk. Potem kombinacja szykan i możliwość lekkiego "przelotu" nad pierwszym krawężnikiem, ale nie wiem do końca, czy to się opłaca, bo w tym sektorze tracę najwięcej czasu. Ale być może dzieje się tak przez drugą szykanę, gdzie trudno mi dobrać optymalny tor. Nie za bardzo można nad nią przeskoczyć, bo przy zbyt szybkim wejściu wpada się na krawężnik na wyjściu, który potrafi przytrzymać bolid. Potem ostatni sektor, z którym mam najmniej problemów, z uwagi na dosyć łagodne łuki. Jeszcze tylko odpowiednie wyjście na prostą startową i koniec.
Wrażenia: tor wymagający od kierowcy maksymalnej koncentracji. Kluczem jest idealne pokonywanie kombinacji zakrętów i szykany w sektorze 2. Dla mnie najtrudniejszy jest środkowy sektor, w którym tracę najwięcej do najlepszych. W pierwszym sektorze także nie zawsze udaje mi się zejść poniżej 25 sekund.

 

       Wyścig na torze Imola w San Marino będzie moim pierwszym występem w sezonach SennaCup, a także debiutem w nowym Teamie Jaguara, gdzie nowym kolegą z drużyny jest RybaR. Tor na pierwszy rzut oka wydaje się prosty, szybko można zapamiętać jego zakręty, ale trudniej jest idealnie w nie wejść. Największy trud sprawiają mi wejścia w zakręt T9 i 10 oraz T11 i T12. Ważne jest jechać z odpowiednią prędkością, jeżeli jedziesz zbyt wolno, możesz dużo stracić, ale gdy będziesz chciał pokonać zbyt szybko zakręt, wysokie tarki mogą spowodować wypadnięcie z trasy i uderzenie w bandę. Wydaje mi się, że ten tor będzie służył ostrym walką, wynikają z tego zakręty przy których łatwo można się zbliżyć do przeciwnika. Moim kluczem do tego wyścigu jest jechać swoim tempem i nie popełnić żadnego błędu, wtedy będę mógł oczekiwać dobrej pozycji. Chciałem przy okazji złożyć wyrazy szacunku dla Ayrtona Senny, gdyż zginął na tym torze, a jak wiemy był to niesamowity człowiek.

 

       Senna Cup czas zacząć. Pierwsza odsłona tego cyklu odbywa się na torze Imola 94. Po krótce postaram się scharakteryzować tor. Jest to obiekt imienia Enzo i Dino Ferrari, lecz nie tym zapisał się on w kartach wyścigów F1. To właśnie na tym torze życie stracili Ayrton Senna (ku którego pamięci jeździmy) i mniej znany Roland Ratzenberger. Po tamtym wydarzeniu tor Imola został mocno przebudowany, stał się wolniejszy i dzięki temu bezpieczniejszy. My jednak ścigamy się w takiej wersji, jaka była przed wypadkiem. Tor jest wymagający, w pierwszym sektorze przydaje się prędkość, w drugim aerodynamika, a trzeci sektor jest pośredni. Takie ustawienie toru wymaga zastosowania kompromisu, zresztą jak na każdym torze. Asfalt jest dosyć przyczepny, tylko koleiny jak w Polsce. Czas kończyć, bo pousypiacie przy mojej wypowiedzi.
       Życzę wszystkim udanego wyścigu. Zastanawiam się tylko co zrobić, żeby nie zaspać na starcie do wyścigu, ach te hostessy!
Pozdrawiam

       Moim zdaniem tor jest rewelacyjny. Do łatwych nie należy, co powoduje, że walka na nim jest wyjątkowo emocjonująca. Sektor 1 to bardzo szybki odcinek, gdzie liczy się każdy km/h, Sektor 2 to z kolei szykany wymagające bardzo precyzyjnego prowadzenia bolidu i w końcu Sektor 3 - mieszanka dwóch poprzednich. Wszystko to powoduje, ze ścigają się kierowcy o bardzo zróżnicowanych ustawieniach bolidów. Jedni stawiają na prędkość, inni szybkie pokonywanie szykan w efekcie uzyskując bardzo podobne wyniki no i zaciętą walkę na torze.